Gisteren heeft Barack Obama zich voor het eerst sinds de verkiezingen uitgelaten over de klimaatcrisis. Ik keek er met veel belangstelling naar uit. Wat zouden zijn groene woorden uit de verkiezingsstrijd in de praktijk waard blijken te zijn? Zijn verklaring geeft werkelijk heel veel hoop, Obama lijkt zich de ernst en de omvang van de klimaatcrisis volledig te beseffen en formuleert concrete ambities. Hij wil de Amerikaanse uitstoot in 2050 met 80 procent reduceren. Voor 2020 stelt hij een reductie met 18 procent ten opzichte van het huidige nivo in het vooruitzicht. Hij kondigt aan jaarlijks 15 miljard dollar te gaan investeren in duurzame energie. En tegen de landen die in december in Poolse Poznan vergaderen over een wereldwijd klimaatakkoord zegt hij: ‘jullie werk is van grote betekenis. Zodra ik mijn ambt heb aanvaard kunnen jullie er zeker van zijn dat de Verenigde Staten intensief zal gaan deelnemen aan de onderhandelingen, om samen de wereld te leiden naar een tijdperk van wereldwijde samenwerking tegen de klimaatverandering’. Wat een verschil met Bush die al acht jaar lang deze onderhandelingen saboteert! Zou het dan toch kunnen gaan lukken: een akkoord in 2009 in Kopenhagen waarvoor over een maand in Poznan een mooi fundament gelegd wordt?
Voor Vroege Vogels
Barack Obama
China besloot onlangs ruim 230 miljard dollar extra te investeren in het spoorwegnet. Er komen extra hoge snelheidstreinen en de grote metropolen zullen veel beter per spoor ontsloten worden. De Chinese regering wil de binnenlandse economische vraag aanjagen, nu ze voorziet dat de buitenlandse vraag de komende jaren terug zal vallen. China kiest voor een Keynesiaanse politiek van extra overheidsinvesteringen om een forse terugval in de economische groei te voorkomen. Zo probeert de Chinese regering de gevolgen van de financiële crisis op de echte economie te beperken.
De financiële crisis is niet het resultaat van een ‘invisible hand’ en is ook geen onderdeel van de min of meer natuurlijke economische cycli. Deze crisis is gemaakt door mensenhanden en is het resultaat van bewust en onverantwoord handelen. Banken en financiële instellingen pompten veel te veel geld in de markt en verstrekten veel te royaal kredieten. Er is geen maat gehouden en op veel te grote voet geleefd, zeker in de Verenigde Staten. Er is krediet verleend op ondeugdelijk onderpand, geld uitgegeven op de pof.
Ook het krediet van de aarde raakt op. Het Wereld Natuur Fonds berekende de afgelopen maanden onze ‘ecologische voetafdruk’. Net als in financieel opzicht blijken we ook in ecologische zin op veel te grote voet te leven. De conclusie van de studie is glashelder: we putten onze planeet in hoog tempo uit. We verbruiken zoveel grondstoffen, vervuilen zo sterk, dat we binnenkort twee aardbollen nodig hebben. We teren heel snel in op onze reserves: de olie raakt in hoog tempo op, tropische bossen verdwijnen steeds sneller. Lees meer…
Artikelen en opiniestukken, Voor Vroege Vogels
financiële crisis
Over vier weken start in het Poolse Poznan de VN-klimaatconferentie. Hier staat veel op het spel. Het klimaat verandert snel. De wereldwijde CO2-uitstoot stijgt ook nog steeds. Hij stijgt zelfs steeds sneller. We moeten met z’n allen deze stijging zien te beteugelen. Daarvoor zijn wereldwijde afspraken onontbeerlijk. In Poznan moeten deze afspraken ‘in de grondverf’ worden gezet. Als dat lukt, zouden een jaar laten in het Kopenhagen de onderhandelingen afgerond moeten kunnen worden. Faalt Poznan dan wordt het heel moeilijk in Kopenhagen.
De Rijke landen moeten het eens zien te worden met de ontwikkelingslanden. Alle deskundigen zijn het er wel over eens dat er alleen uitzicht is op een akkoord als de rijke landen het voortouw nemen én zelf ook het goede voorbeeld geven. Zij zijn immers de grote vervuilers. Nemen de rijke landen de leiding, dan zullen de ontwikkelingslanden ook hun bijdrage willen leveren. Lees meer…
Voor Vroege Vogels
Poznan
