Terugblik op de discussies over de jaren tachtig die ik afgelopen najaar voerde.
Na de commotie rond de publicatie van mijn boek Klimaatactivist in de politiek en mijn aftreden als Kamerlid keert begin september de publicitaire rust terug. Als kersvers oud-Kamerlid kan ik me richten op de stroom uitnodigingen om lezingen te geven en in discussie te gaan. Over de klimaatcrisis, maar de eerste tijd minstens zo vaak over de jaren tachtig en het actievoeren. Dat levert niet zelden interessante en onverwachte ontmoetingen op. Zo beland ik op een druilerige ochtend in oktober in een Jeugdherberg in Schoorl waar ik te gast ben bij de Amsterdamse politie. Vijftig agenten, waarvan de meesten al lang bij de politie werken, zijn daar op cursus over de vraag hoe escalatie bij een demonstratie kan worden voorkomen Ik vertel de politiemensen over de impact van mijn eerste ervaring met politiegeweld. Met honderden andere krakers stond ik, eind jaren zeventig, arm in arm voor een pand in de Amsterdamse Kinkerbuurt om de ontruiming ervan te voorkomen. ME-ers werden op ons afgestuurd. Ik kreeg klappen op mijn hoofd, kwam om de grond terecht, mijn bril werd vertrapt. Terwijl ik dit vertel staat een blonde politieman op: ‘ik was daar ook. Het was ook voor mij de eerste keer’. We blijken nog iets anders gemeen te hebben: beiden zijn we na deze vuurdoop verhard. Krakers en politie werden elkaars vijand. De ontruiming was de opmaat naar nog veel meer confrontaties.
De confrontaties hebben ook bij deze vijftig politiemensen voelbaar sporen achtergelaten. De stenen zijn hen om de oren gevlogen. Sommigen zijn thuis bedreigd. We proberen elkaar te begrijpen. Dat lukt beter dan ik had verwacht. Ook omdat we allemaal beseffen dat het analyseren van de confrontaties van destijds iets anders is dan het rechtvaardigen ervan. Lees meer…
Artikelen en opiniestukken
China besloot onlangs ruim 230 miljard dollar extra te investeren in het spoorwegnet. Er komen extra hoge snelheidstreinen en de grote metropolen zullen veel beter per spoor ontsloten worden. De Chinese regering wil de binnenlandse economische vraag aanjagen, nu ze voorziet dat de buitenlandse vraag de komende jaren terug zal vallen. China kiest voor een Keynesiaanse politiek van extra overheidsinvesteringen om een forse terugval in de economische groei te voorkomen. Zo probeert de Chinese regering de gevolgen van de financiële crisis op de echte economie te beperken.
De financiële crisis is niet het resultaat van een ‘invisible hand’ en is ook geen onderdeel van de min of meer natuurlijke economische cycli. Deze crisis is gemaakt door mensenhanden en is het resultaat van bewust en onverantwoord handelen. Banken en financiële instellingen pompten veel te veel geld in de markt en verstrekten veel te royaal kredieten. Er is geen maat gehouden en op veel te grote voet geleefd, zeker in de Verenigde Staten. Er is krediet verleend op ondeugdelijk onderpand, geld uitgegeven op de pof.
Ook het krediet van de aarde raakt op. Het Wereld Natuur Fonds berekende de afgelopen maanden onze ‘ecologische voetafdruk’. Net als in financieel opzicht blijken we ook in ecologische zin op veel te grote voet te leven. De conclusie van de studie is glashelder: we putten onze planeet in hoog tempo uit. We verbruiken zoveel grondstoffen, vervuilen zo sterk, dat we binnenkort twee aardbollen nodig hebben. We teren heel snel in op onze reserves: de olie raakt in hoog tempo op, tropische bossen verdwijnen steeds sneller. Lees meer…
Artikelen en opiniestukken, Voor Vroege Vogels
financiële crisis
Gisteren heb ik officieel afscheid genomen van de Tweede Kamer. Hieronder vind je mijn afscheidsbrief aan de Kamervoorzitter en de speech die zij gisteren bij mijn afscheid hield.
Amsterdam 28 augustus 2008
Beste voorzitter, beste Gerdi,
De eerste helft van 2008 schreef ik tussen het kamerwerk door het boek “Klimaatactivist in de politiek”. Het boek is een pleidooi om snel tot een effectieve aanpak van de klimaatcrisis te komen. Daarvoor zijn, zo analyseer ik, ingrijpende politieke maatregelen nodig. Evenzeer vraagt de klimaatcrisis om een brede, open, in de maatschappij gewortelde klimaatbeweging.
Ik beschrijf in het boek hoe deze klimaatbeweging vorm zou moeten krijgen Ik doe dat mede aan de hand van mijn eigen politieke biografie: van actievoerder tot overtuigd parlementariër.
Naar mijn vaste overtuiging heeft een politicus de plicht zich te verantwoorden over zijn oude én zijn nieuwe inzichten – over de ontwikkeling in zijn denken. En niet na zijn pensioen, maar permanent.
De maatschappelijke tegenstellingen in de jaren tachtig waren scherp. Het engagement was groot. Er was bij velen een besef dat het mogelijk was samen de maatschappij te veranderen. Dat was positief en het is een gevoel dat we nu weer dringend nodig hebben, willen we de klimaatverandering kunnen stoppen. Maar ik wilde in het boek ook de negatieve ervaringen uit de jaren tachtig beschrijven. Om duidelijk te maken waarom ik er steeds meer voor koos binnen de kaders van de rechtstaat actie te voeren, en waarom ik mij meer en meer op beïnvloeding van het parlement ging richten. Lees meer…
Artikelen en opiniestukken, Uit de Tweede Kamer
Hieronder de inleiding van Wijnand Duyvendak bij de presentatie van zijn boek ‘Klimaatactivist in de politiek’.
Beste mensen!
De kinderen hadden deze zomer een computerspel mee op vakantie: Rollercoaster. Je bouwt er achtbanen mee. Eindeloos waren ze ermee in de weer. Afgelopen weken voelde ik me alsof ik zelf in een rollercoaster zat. Natuurlijk, zelf erin gestapt, met het versturen van de uitnodiging voor deze presentatie. Maar daarna: ging het op en neer, werd ik door elkaar geschud, hellingen werden steiler. Tot afgelopen donderdag – toen ik er maar even uitstapte. Ik wilde weer controle, met de voeten op de grond, autonomie.
Het begon met een mooi idee – met wat nog steeds een goed idee is: een boek schrijven over de klimaatcrisis.
Lees meer…
Artikelen en opiniestukken